Czasem pamiętam
że strzelono mi w plecy.
Moze już umarłam?
Poszłam do nieba i zabrałam całe swoje piekło ze sobą?
To życie, te zmagania, rozmowy, ludzie, to wszystko to tylko mój, niepotrzebny, bagaż? Inna forma snu?
Więzienie z wyobrażni?
Dostaję informacje jak grypsy przemycane do celi.
Używam planszety Ouija i słucham.
To nie duch.
Ktoś używa Ouija a ja mówię, mówię.
Łatwo stąd wyjść, wystarczy się zbuntować.
Niełatwo się zbuntować.
Czasem pamiętam że strzelono mi w plecy
w tej małej knajpce w Hong Kongu
pełnej ułomnych demonów.